نوشتن آدمو سبک می کنه. یه چیزایی که خیلی وقته تو ذهنته و با هر اتفاقی با ربط یا بی ربط جلوی چشت می آد و باعث میشه که فک کنی خیلی آدم بدبختی هستی، وقتی واسه یکی دیگه تعریفشون می کنی، کم کم از ذهنت محو می شن، یا حداقل دیگه آزار دهنده نیستن و هر چی که میشه خودشونو نمی اندازن وسط . نوشته های این وبلاگ هم یه جورایی درددل هام بود. حرف های دیگه ای هم دارم که اینجا نمیشه گفت. شاید یه وقت دیگه، توی یه وبلاگ دیگه ...